Δρ. Δέσποινα Πρίνια

Δεν έχουν περάσει ούτε έξι μήνες, από τη μέρα που τελειόφοιτος φοιτητής των Διεθνών Σχέσεων, ήρθε στο γραφείο μου με ένα αυτονόητο αίτημα και μια όχι τόσο αυτονόητη για Ευρωπαίο πολίτη ερώτηση, ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν εξι μήνες πριν.

Είχε ζητήσει μια συστατική επιστολή, που θα του εξασφάλιζε τρεις μήνες μαθητείας σε Διεθνή Οργανισμό για τις ανάγκες της Διπλωματικής εργασίας του στη Μεταναστευτική πολιτική, αίτημα που «νομιμοποιούνταν» από τη γενική βαθμολογία του και τη θεματική της εργασίας του. Με ευχαρίστησε και πριν φύγει, μου έκανε την «αυτονόητη» ερώτηση που μ’ έκανε ν’ αναρωτηθώ αν είχε κατά λάθος φύγει από το e-mail μου μια θετική εισήγηση για κάποιον που αγνοούσε τα βασικά των Διεθνών Σχέσεων. «Γιατί οι πρόσφυγες , ρώτησε με το πιο φυσικό του ύφος, «δεν έρχονται αεροπορικώς ή ακτοπλοϊκά, που κοστίζει λιγότερο και δεν εμπεριέχει κίνδυνο; Και γιατί ρισκάρουν να διασχίσουν την ηπειρωτική Ελλάδα, όταν η Ευρώπη μπορεί ανά πάσα στιγμή να «κλείσει» τα σύνορά της;». «Ελπίζω η εμπειρία σου στο Διεθνή Οργανισμό να σου δώσει τις απαντήσεις», είπα απλά κι έμεινα ν’ αναρωτιέμαι κατά πόσο ένας επιφανειακός γνώστης της Γεωπολιτικής και του Ευρωπαϊκού Δικαίου άξιζε τελικά μεταπτυχιακό τίτλο στις Διεθνείς Σχέσεις .

Έξι μήνες μετά, με το Βαλκανικό διάδρομο ερμητικά κλειστό (σύμφωνα με το σημείο 2 της δήλωσης της συνόδου), την διπλωματικά φιλική Ιταλία να στέλνει ενισχύσεις στα Αλβανικά σύνορα και την Ειδομένη να «βουλιάζει» στη λάσπη των αδιεξόδων, η ερώτηση δεν ακούγεται πλέον και τόσο επιστημονικής φαντασίας. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, απαντώντας με διαφορά φάσεως σε μια ερώτηση που τελικά άξιζε ν’ απαντηθεί.

Γιατί οι πρόσφυγες επιλέγουν το δύσκολο δρόμο

Διαβάστε όλο το άρθρο στο Modern Diplomacy.http://presscode.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=1815%3A2016-03-14-19-27-27&Itemid=783#.VucSXHAt2r0.twitter